Балада (Belarusian folk song) Анастасия Титова

 

Балада

На гнядым звінела срэбраная збруя,

Біў ён капытамі ў прадчуванні сеч,

Дзеўчына-красуня у дарогу злую

Хлопцу маладому падавала меч.

 

Любы мой, харошы, сокал мой адважны,

Ад варожай зграi баранi наш край.

Будзе мне трывожна, будзе мне i страшна,

Будзеш ты мне снiцца, родны мой, бывай.

 

Баранi сцяжынкi там, дзе мы хадзiлi,

Дзе спявала наша зорная вясна,

Баранi каханне, баранi радзiму,

Баранi святую, у нас яна адна.

 

Стрэлы хмарай чорнай засланяли сонца,

Чырванела рэчка ад крывi людской,

Бiтва на Нямiзе на святую Тройцу

Алякла нам сэрцы жудаснай бядой.